روزگار جوانی غزلی از هاتف
روزگار جوانی غزلی از هاتف
به حریم خلوت خود شبی، چه شود نهفته بخوانیم
به کنار من بنشینی و، به کنار خود بنشانیم
من اگر چه پیرم و ناتوان، تو ز آستان خودت مران
که گذشته در غمت ای جوان، همه روزگار جوانیم
منم ای برید و دو چشم تر، ز فراق آن مه نو سفر
به مراد خود برسی اگر ، به مراد خود برسانیم
چو برآرم از ستمش فغان، گله سر کنم من خسته جان
برد از شکایت خود زبان، به تفقدات زبانیم
به هزار خنجرم ار عیان، زند از دلم رود آن زمان
که نوازد آن مه مهربان ، به یکی نگاه نهانیم
ز سموم سرکش این چمن، همه سوخت چون بر و برگ من
چه طمع به ابر بهاری و، چه زیان ز باد خزانیم
شدهام چو هاتف بینوا، به بلای هجر تو مبتلا
نرسد بلا به تو دلربا، گر ازین بلا برهانیم
هاتف اصفهانی
شاهد:
شعری بر همین وزن از بیگم دختر هاتف، متخلص به رَشحه:
چه شود اگر که بری ز دل، همه دردهای نهانیم
به کرشمههای نهانی و، به تفقدات زبانیم
نه به ناز تکیه کند گلی، نه به ناله دلشده بلبلی
تو اگر به طرف چمن دمی، بنشینی و بنشانیم
ز غم تو خون دل ناتوان، ز جفات رفته ز تن توان
به لب است جان و تو هر زمان، ستمی ز نو برسانیم
ز سحاب لطف تو گر نمی، برسد به نخل امید من
نه طمع ز ابر بهاری و، نه زیان ز باد خزانیم
بودم چو رشحه دلی غمین، الم و فراق تو در کمین
نشوی به درد و الم قرین، گر از این الم برهانیم