نفس صبح غزلی از خاقانی

آمد نفس صبح و سلامت نرسانید

بوی تو نیاورد و پیامت نرسانید

یا تو به دم صبح سلامی نسپردی

یا صبحدم از رشک سلامت نرسانید

من نامه نوشتم به کبوتر بسپردم

چه سود که بختم سوی بامت نرسانید

باد آمد و بگسست هوا را زره ابر

بوی زرۀ غالیه فامت نرسانید

بر باد سپردم دل و جان تا به تو آرد

زین هر دو ندانم که کدامت نرسانید

عمریست که چون خاک جگر تشنه ی عشقم

و ایام به من جرعه ی جامت نرسانید

خاقانی ازین طالع خود کام چه جویی؟

کو چاشنی کام به کامت نرسانید

نایافتن کام دلت کام دل توست

پس شکر کن از عشق که کامت نرسانید

 

زیر بار خدا

در سالی که قحطی بیداد کرده بود و مردم همه زانوی غم به بغل گرفته بودند

 مرد عارفی از کوچه ای می گذشت غلامی را دید که بسیار شادمان و خوشحال است

به او گفت چه طور در چنین وضعی می خندی و شادی می کنی ؟

جواب داد که من غلام اربابی هستم که چندین گله و رمه دارد و تا وقتی برای او کار

 می کنم روزی مرا می دهد پس چرا غمگین باشم در حالی که به او اعتماد دارم؟

آن مرد عارف که از عرفای بزرگ ایران بود گفت: از خودم شرم کردم که غلام به

 اربابی با چند گوسفند توکل کرده و غم به دل راه نمی دهد و من خدایی دارم که مالک

تمام دنیاست و نگران روزی خود هستم.!

نادان تر از نادان

 

نادانتر از نادان

در (كشاف) پيرامون اين سخن پروردگار كه گويد

(قل نار جهنم اشد حرا)

آمده است

آنكه از رنج ساعتى خوددارى كند، به رنجى پايدار افتد

و چنين كسى  از هر

نادانى نادان ترست

شب عاشقان غزلی از سعدی

شب عاشقان بی‌دل چه شبی دراز باشد
تو بیا کز اول شب در صبح باز باشد
عجبست اگر توانم که سفر کنم ز دستت
به کجا رود کبوتر که اسیر باز باشد
ز محبتت نخواهم که نظر کنم به رویت
که محب صادق آنست که پاکباز باشد
به کرشمه عنایت نگهی به سوی ما کن
که دعای دردمندان ز سر نیاز باشد
سخنی که نیست طاقت که ز خویشتن بپوشم
به کدام دوست گویم که محل راز باشد
چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی
تو صنم نمی‌گذاری که مرا نماز باشد
نه چنین حساب کردم چو تو دوست می‌گرفتم
که ثنا و حمد گوییم و جفا و ناز باشد
دگرش چو بازبینی غم دل مگوی سعدی
که شب وصال کوتاه و سخن دراز باشد
قدمی که برگرفتی به وفا و عهد یاران
اگر از بلا بترسی قدم مجاز باشد

راه عشق

غزلی از اوحدی مراغه ای

هر که  صید  او  شود با  دیگری  کارش نباشد                  

وانکه  داغ  او  گرفت  از  بندگی  عارش  نباشد

نیست عیبی اندرین گوهر،ولیکن من شکستش                               

می‌کنم، تاهیچ کس جز من خریدارش   نباشد

طالب  مقصو د را   از  در   نشاید   باز     گشتن                  

آستان   را   بوسه   باید  داد،   اگر بارش نباشد

دوستان گویند: کز دردش به غایت می‌گدازی                

چون کند بیچاره رنجوری؟ که تیمارش  نباشد

هر که عاشق باشد او را، می‌نپندارم، که در دل                  

حرقتی،  یا   رقتی   در   چشم   بیدارش   نباشد

عشق  و  مستوری  بهم  دورند  و  راه    پاکبازی                    

آن کسی آسان رود کین شیشه در بارش  نباشد

در  خرابات  امشبم  رندی  به مستی دید و گفتا:                                

این چنین صوفی، عجب دارم، که  زنارش  نباشد

فکرتم هر لحظه میگوید که: جان در پایش افشان                            

کا ر جان  سهلست،  می‌ترسم   سزاوارش   نباشد

گر  مسلمانی،   نگه  کن  در  گرفتاران  به  رحمت                            

کافرست  آن  کس  که  رحمی برگرفتارش نباشد

راه  عشق  و سرّ  درد  و   وصف   مهر     ماهرویان                            

هر   کسی   گوید،   ولی   این   ناله‌ی زارش نباشد

اوحدی   امیدوار   تست   و   دارد     چشم     یاری                             

گر   تو   یار   او   نباشی،    هیچ  کس یارش نباشد

 

 

 

ای دل اگر نخواندت

غزلی از مولانا

ای دل اگر نخواندت ره نبری به کوی او

بی قدمش کجا توان ره ببری به کوی او

یک جهت آی تا مگر ره شودت به بی جهت

دیده بی جهت نگر ؛ بنگر حسن روی او

راه نمای بایدت ای که هواش می پزی

زانکه بخود نمی توان کردن جستجوی او

گر نروی به سوی او راست بگو کجا روی

هر طرفی که بنگری ملک ویست و کوی او

جام و سبوی او منم غالیه بوی او منم

پیش من آی تا شوی جمله به رنگ و بوی او

تا که به گوش جان من رمز الست گفته اند

هیچ برون نمیرود از دلم آرزوی او

آنچه ز ما شنوده ای آن  ز خدا شنوده ای

چون همه گفتگوی ما هست ز گفتگوی  او

هیچ مجو ز هیچ کس ننام و نشان من که من

غرق محیط گشته ام از رشحات جوی او

رفته به جوی او منم مست ز بوی او منم

پیش من آی تا شوی جمله به رنگ و بوی او

رو بر شمس تا دهد از تو خلاص مر ترا

خوی بدت بدل کند جمله به خلق و خوی او

آشتی با خدا

چوپان پارسايى را گفتند: گرگ ها در ميان گوسفندان تو اند

 و آسيب نمى رسانند.. از كى گرگها با گوسفندان آشتى كرده اند؟

 گفت : از آنگاه كه چوپان با خداى خويش آشتى كرده است.

گلی از بوستان سعدی

شنیدم که پیری پسر را به خشم

ملامت همی کرد کای شوخ چشم

تو را تیشه دادم که هیزم شکن

نگفتم که دیوار مسجد بکن

زبان آمد از بهر شکر و سپاس

به غیبت نگرداندش حق شناس

گذرگاه قرآن پنداست  گوش

به بهتان و باطل شنیدن مکوش

دو چشم از پی صنع باری نکوست

زعیب برادر فروگیر و دوست

                                                       ×××

 

سلیمان خرابات

غزلی از مولانا:       

بیایید بیایید به میدان خرابات

مترسید مترسید ز هجران خرابات

شهنشاه شهنشاه یکی بزم نهاده است

بگویید بگویید به رندان خرابات

همه مست در آیید در این قصر در آیید

که سلطان سلاطین شده مهمان خرابات

همه مست و خرابید همه دیده پر آبید

چو خورشید بتابید بر ایوان خرابات

همه دیده و جانند همه لطف و امانند

همه سرو روانند به بستان خرابات

در آیید در آیید ، مترسید مترسید

گنهکار ببخشید به سلطان خرابات

چون آن خواجه وفا کرد همه درد دوا کرد

گنهکار رها کرد سلیمان خرابات

زهی امر رهایی زهی بزم خدایی

زهی صحبت شاهی و زهی جان خرابات

زهی مفخر تبریز زهی شمس شکر ریز

که بر راند فرس را سوی ایوان خرابات                

فرازهایی از عرفان مولانا

علمهای     اهل    دل     حمالشان           علم های   اهل   دل    احمالشان

علم چون بر دل زند باری شود              علم  چون بر تن زند باری شود

گفت   ایزد  « یحمل اسفاره  »                بار باشد  علم کان نبود  ز هو

علم  کان نبود ز هو بی واسطه               آن نپاید همچو رنگ  ماشطه

مولانا علم را به دو دسته تقسیم می کند علم ظاهری و علم حقیقی ،علم

 عالمان حقیقی راهبرشان است یعنی مرکبی برای آنهاست که آنها سوار بر ان هستند

اما علم ظاهربینان باری بر دوششان هست و پسداست که این دو دسته علم یکی نیستند

نکته دیگر اینکه علم حقیقی باید از جانب خدا به بنده افاضه شود و ان هم نیازمند

 دل صاف و صیقلی یافته است تا انوار الهی در ان تجلی نماید.

دفتر صوفی سواد و حرف نیست       جز دل اسپید همچون برف نیست

اما علم ظاهری مانند آرایشی است که آرایشگر بر چهره عروس می نهد و

پیداست که دوام چندانی ندارد و از بین می رود.